Perfectionisme is als chocolade met een klein vleugje arrrgh erin!

Perfectionisme: ben je er blij mee of heb je er last van?

Perfectionisme, de een is er blij mee, de ander vindt het een lastig iets. Voor mij voelt het als een combinatie van beide.

Ik ben kieskeurig en best kritisch, en dat laatste is een understatement… Ik houd van mooie dingen en zoek lang tot ik gevonden heb wat ik zoek en wil hebben, of werk lang aan iets om het aan mijn eigen ‘kwaliteitseisen’ te laten voldoen. En dat valt niet altijd mee…

Voor wat betreft meubels en aankleding in huis, kan ik zaken net zolang laten liggen tot de – in mijn ogen – perfecte oplossing er is. En tot die tijd, nou, dan is het gewoon behelpen. Bij sommige dingen ben ik daar heel gemakkelijk in, bij andere dingen weer niet.

Zo hangt er bijvoorbeeld bij ons op de overloop als sinds februari 2007 enkel een peertje en geen lamp, en is er pas ergens op de helft van vorig jaar een lamp in de hal gekomen, dus dat heeft ook best ‘even’ geduurd. Gewoon omdat we ‘de’ lamp nog niet gevonden hadden en hebben, en omdat een peertje ook licht geeft…

En daar stoor ik me totaal niet aan, aan dat soort dingen. Nou ja, af en toe wel een beetje, maar kennelijk niet genoeg om er snel iets aan te doen.

Streven naar voldoening

Perfectionisme is voor mij als chocolade met een klein vleugje ‘arrrgh’ erin… Ik heb iets moois in mijn hoofd en proef daar van te voren al het verlangen naar de chocoladesmaak van. Maar tijdens het zoeken naar iets of tijdens het maken van iets voor een klant ervaar ik echter soms een beetje de smaak van ‘arrrgh’.

Dat gebeurt soms als het bíjna goed is maar nog nét niet ‘perfect’ is – in mijn ogen dan, de klant is vaak allang tevreden – of zoals bij dat peertje. En dan wil ik dus verder zoeken of nog even doorknutselen. En als dan uiteindelijk het juiste ding gevonden is of gemaakt is, dan proef ik alleen nog maar de volle smaak van chocolade, en daar geniet ik dan met volle teugen van.

En dat is tegelijk ook waarom ik het niet echt kwijt wil, de hang of drang naar mijn eigen vorm van perfectie. Het hóórt bij mij, ook al word ik er soms ook best een beetje gek van.

‘Beter’ is de vijand van ‘goed’

Ik kan dus erg genieten van de mooie dingen die het resultaat zijn van mijn streven naar perfectie. Toch besef ik heel goed dat het soms te lang duurt voordat ik ‘tevreden’ ben en dat ik soms toch echt wel de neiging heb om erin door te draven.

En wat er gebeurt, als je maar door blijft gaan in je streven om iets nóg beter te doen of te maken, is dat je dan blijft hangen in je ‘streven naar’ of dat er gewoon helemaal niets meer gebeurt. Dat heb je zelf vast ook weleens ervaren.

Valkuil en leermomenten

Perfectie bestaat niet. Er bestaat geen objectieve normering voor, het is iets wat in je hoofd zit. Het streven ernaar kan dus ook een valkuil zijn of worden, als je niet oplet. Het kan je tegenhouden in vooruitgang omdat dingen niet afkomen of helemaal niet meer gebeuren. Dat zijn dan die ‘arrrgh’ momenten die ik heel goed herken en die een teken zijn voor mij dat er toch eigenlijk écht iets ánders moet.

Ik ben dus dankbaar voor die ‘arrrgh’ momenten, omdat het mooie leermomenten zijn. Ze leren mij dat het soms beter is om naar ‘een tikkeltje minder goed’ te streven, omdat het dan nog steeds in ruime mate ‘goed genoeg’ is.

Zo had ik mezelf voorgenomen om iedere week een blog te schrijven. Dat is begin vorig jaar een tijdje gelukt, maar ik heb het niet vol kunnen houden. En de enige die daar last van had, was ikzelf waarschijnlijk. Dus besef ik nu dat het raadzaam is om dat voornemen bij te stellen. En dat doe ik nu ook.

Mijn afspraak met jou

Ik houd van Groeikans Academie en van haar bezoekers, van jou dus. Ik heb de site en de inhoud met liefde opgebouwd en ik ben dankbaar voor de lieve, hartverwarmende reacties die ik krijg en de bedankjes van mensen die mijn ebook en artikelen waarderen en zich er door geholpen en gesterkt voelen. Dus ik ga zeker door met het uitbouwen van deze site en met het schrijven van blogberichten. Alleen ga ik mijn eigen lat wat lager leggen.

Ik hoef dus van mijzelf vanaf nu niet meer per se één keer in de week te bloggen, en het eZine zal voortaan één keer per maand verschijnen. Dat is zeker haalbaar voor mij. En doordat ik hiermee de druk van het ‘willen leveren’ afhaal, zou het best eens kunnen dat er tussendoor óók weer eens een blog verschijnt, of een eZine uitkomt. Je weet maar nooit…

Zit jouw streven naar ‘perfectie’ je ook weleens in de weg?Perfectionisme, de een is er blij mee, de ander vindt het een lastig iets. Voor mij voelt het als een combinatie van beide.

Ik ben kieskeurig en best kritisch, en dat laatste is een understatement… Ik houd van mooie dingen en zoek lang tot ik gevonden heb wat ik zoek en wil hebben, of werk lang aan iets om het aan mijn eigen ‘kwaliteitseisen’ te laten voldoen. En dat valt niet altijd mee…

Voor wat betreft meubels en aankleding in huis, kan ik zaken net zolang laten liggen tot de – in mijn ogen – perfecte oplossing er is. En tot die tijd, nou, dan is het gewoon behelpen. Bij sommige dingen ben ik daar heel gemakkelijk in, bij andere dingen weer niet.

Zo hangt er bijvoorbeeld bij ons op de overloop als sinds februari 2007 enkel een peertje en geen lamp, en is er pas ergens op de helft van vorig jaar een lamp in de hal gekomen, dus dat heeft ook best ‘even’ geduurd. Gewoon omdat we ‘de’ lamp nog niet gevonden hadden en hebben, en omdat een peertje ook licht geeft…

En daar stoor ik me totaal niet aan, aan dat soort dingen. Nou ja, af en toe wel een beetje, maar kennelijk niet genoeg om er snel iets aan te doen.

Streven naar voldoening

Perfectionisme is voor mij als chocolade met een klein vleugje ‘arrrgh’ erin… Ik heb iets moois in mijn hoofd en proef daar van te voren al het verlangen naar de chocoladesmaak van. Maar tijdens het zoeken naar iets of tijdens het maken van iets voor een klant ervaar ik echter soms een beetje de smaak van ‘arrrgh’.

Dat gebeurt soms als het bíjna goed is maar nog nét niet ‘perfect’ is – in mijn ogen dan, de klant is vaak allang tevreden – of zoals bij dat peertje. En dan wil ik dus verder zoeken of nog even doorknutselen. En als dan uiteindelijk het juiste ding gevonden is of gemaakt is, dan proef ik alleen nog maar de volle smaak van chocolade, en daar geniet ik dan met volle teugen van.

En dat is tegelijk ook waarom ik het niet echt kwijt wil, de hang of drang naar mijn eigen vorm van perfectie. Het hóórt bij mij, ook al word ik er soms ook best een beetje gek van.

‘Beter’ is de vijand van ‘goed’

Ik kan dus erg genieten van de mooie dingen die het resultaat zijn van mijn streven naar perfectie. Toch besef ik heel goed dat het soms te lang duurt voordat ik ‘tevreden’ ben en dat ik soms toch echt wel de neiging heb om erin door te draven.

En wat er gebeurt, als je maar door blijft gaan in je streven om iets nóg beter te doen of te maken, is dat je dan blijft hangen in je ‘streven naar’ of dat er gewoon helemaal niets meer gebeurt. Dat heb je zelf vast ook weleens ervaren.

Valkuil en leermomenten

Perfectie bestaat niet. Er bestaat geen objectieve normering voor, het is iets wat in je hoofd zit. Het streven ernaar kan dus ook een valkuil zijn of worden, als je niet oplet. Het kan je tegenhouden in vooruitgang omdat dingen niet afkomen of helemaal niet meer gebeuren. Dat zijn dan die ‘arrrgh’ momenten die ik heel goed herken en die een teken zijn voor mij dat er toch eigenlijk écht iets ánders moet.

Ik ben dus dankbaar voor die ‘arrrgh’ momenten, omdat het mooie leermomenten zijn. Ze leren mij dat het soms beter is om naar ‘een tikkeltje minder goed’ te streven, omdat het dan nog steeds in ruime mate ‘goed genoeg’ is.

Zo had ik mezelf voorgenomen om iedere week een blog te schrijven. Dat is begin vorig jaar een tijdje gelukt, maar ik heb het niet vol kunnen houden. En de enige die daar last van had, was ikzelf waarschijnlijk. Dus besef ik nu dat het raadzaam is om dat voornemen bij te stellen. En dat doe ik nu ook.

Mijn afspraak met jou

Ik houd van Groeikans Academie en van haar bezoekers, van jou dus. Ik heb de site en de inhoud met liefde opgebouwd en ik ben dankbaar voor de lieve, hartverwarmende reacties die ik krijg en de bedankjes van mensen die mijn ebook en artikelen waarderen en zich er door geholpen en gesterkt voelen. Dus ik ga zeker door met het uitbouwen van deze site en met het schrijven van blogberichten. Alleen ga ik mijn eigen lat wat lager leggen.

Ik hoef dus van mijzelf vanaf nu niet meer per se één keer in de week te bloggen, en het eZine zal voortaan één keer per maand verschijnen. Dat is zeker haalbaar voor mij. En doordat ik hiermee de druk van het ‘willen leveren’ afhaal, zou het best eens kunnen dat er tussendoor óók weer eens een blog verschijnt, of een eZine uitkomt. Je weet maar nooit…

Zit jouw streven naar ‘perfectie’ je ook weleens in de weg?

Dirkje Evers

Dirkje Evers is de oprichter en eigenaar van Groeikans Academie. De blogs op deze website dateren uit de periode 2012-2014, maar de inhoud is nog steeds waardevol, want de 'lessen' uit de blogs zijn tijdloos. Momenteel is Dirkje actief binnen haar webdesignbedrijf Presenteer Jezelf Online. Vanzelfsprekend heeft ze ook deze website voor Groeikans Academie zelfgemaakt.

7 Comments

  1. Antoinet on 6 April 2013 at 23:06

    Hoi Dirkje

    Ik zeg altijd niemand is perfect en goed is goed hè

    Liefs Antoinet
    En bedankt

    • Dirkje Evers on 24 June 2013 at 12:39

      Wat zou de wereld ook saai worden hè, als alles ‘perfect’ was. 🙂

  2. Nelleke on 7 April 2013 at 11:27

    Hoi Dirkje,

    Hoe herkenbaar! Alwéér! Hihi we lijken op elkaar!
    Ik zeg altijd tegen ieder ander en mezelf; Méér dan je best doen kun je niet.
    Volg je hart! Voelt dát goed dan dóe je het goed!
    Kijk om je heen en houd van de mensen om je heen!
    Het is niet altijd makkelijk ………. Aan het eind van de tunnel schijnt altijd licht!

    Het zonnerje schijnt, ik ga er vandaag van genieten!
    Fijne zondag nog.

    Dikke knuffel, Nelleke.

  3. Liz on 9 April 2013 at 11:11

    Hi Dirkje,

    Was héél erg herkenbaar, tot enige tijd geleden toen ik gedwongen werd mijn lat een fiks eind naar beneden te halen en mij te bekwamen in héél erg veel geduld….

    Het “peertje” is héél erg herkenbaar, mijn peertje heeft net vorige week een tijdelijk jasje gekregen, en dat terwijl hij midden in het openbare vertrek hangt…

    Liefs, ga zo door, elke keer tovert je bijdrage weer een glimlach op mijn gezicht ! Bedankt !

  4. Albertien Zeinstra on 4 July 2013 at 22:43

    Perfectionisme heeft zijn licht en schaduw kanten. Het een kan niet zonder het ander. Belangrijk is dat je ook tevreden kunt zijn met wat je doet of gedaan hebt. Probeer fouten ook te bekijken als een kans om het een volgende keer beter te doen. Een mooie positieve benadering is essentieel om er goed mee om te kunnen gaan. Leg de lat op een hoogte, zodat je er zelf nog goed overheen kan kijken!!!

Leave a Comment